to surrender, to give in.
cf. ՁԵՌՆՏՈՒ։ (Կորիւն.։ Լաստ. ՟Դ։ ՃՃ.։ Վրք. հց. ձ։ Ոսկ. ապաշխ.։)
Տեսեալ զբռնութիւն զօրութեան նոցա՝ ձեռնատու եղեն եւ յաւելան ի զօրս նոցա. (Ղեւոնդ.։)
Ողորմութիւն ձեռնատու է ամենայն բարեաց. (Ոսկիփոր.։)
ՁԵՌՆԱՏՈՒՐ ԼԻՆԵԼ. Իբր Անձնատուր լինել.
Հատուածեալ՝ ի հոռոմս ձեռնատուր լինին վասն հարկաց. (Յհ. կթ.։)